డెస్క్, ఏప్రిల్ 15 (భారతవాసి న్యూస్): ప్రస్తుత భారత రాజకీయాల్లో ‘ఉచిత పథకాలు’ అనేవి ప్రధాన చర్చనీయాంశంగా మారాయి. ఎన్నికల సమయంలో రాజకీయ పార్టీలు ఇచ్చే అపరిమిత హామీలు ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థను విపరీతంగా ప్రభావితం చేస్తున్నాయి. ఒకవైపు పేదరిక నిర్మూలన, సామాజిక న్యాయం పేరుతో విద్యుత్, రవాణా, మరియు నగదు బదిలీ వంటి పథకాలను ప్రభుత్వాలు అమలు చేస్తున్నాయి. ఇవి అట్టడుగు వర్గాలకు కొంత ఊరటనిస్తున్న మాట వాస్తవమే అయినప్పటికీ, వీటి వెనుక ఉన్న రాజకీయ ప్రయోజనాలు దేశ ఆర్థిక పునాదులను కదిలిస్తున్నాయి. 2026 నాటికి అనేక రాష్ట్రాల అప్పులు ఆయా రాష్ట్రాల స్థూల ఉత్పత్తిలో ప్రమాదకర స్థాయికి చేరుకోవడం గమనార్హం.
ఆర్థిక కోణంలో విశ్లేషిస్తే, ఉచిత పథకాల వల్ల ప్రభుత్వాలపై పడుతున్న భారం అంతా ఇంతా కాదు. ముఖ్యంగా తెలంగాణ, ఆంధ్రప్రదేశ్ వంటి రాష్ట్రాల్లో సంక్షేమ పథకాల బడ్జెట్ ఏటా పెరుగుతూనే ఉంది. దీనివల్ల మౌలిక సదుపాయాల కల్పన, విద్యా సంస్థల నిర్మాణం మరియు ఉపాధి కల్పించే పరిశ్రమలపై పెట్టాల్సిన పెట్టుబడులు గణనీయంగా తగ్గిపోతున్నాయి. ఆదాయాన్ని సృష్టించే మార్గాల కంటే, కేవలం పంపిణీ చేసే మార్గాలకే ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం వల్ల దీర్ఘకాలంలో రాష్ట్రాలు అప్పుల ఊబిలో కూరుకుపోయే ప్రమాదం ఉంది. రిజర్వ్ బ్యాంక్ ఆఫ్ ఇండియా కూడా ‘డెట్-టు-జిడిపి’ నిష్పత్తి పెరుగుదలపై పలుమార్లు ఆందోళన వ్యక్తం చేస్తూ హెచ్చరికలు జారీ చేసింది.
ఇటీవలి కాలంలో సుప్రీంకోర్టు వ్యాఖ్యలు మరియు కేంద్ర ఎన్నికల సంఘం సూచనలు ఉచిత పథకాలపై కొత్త మార్గదర్శకాల అవసరాన్ని నొక్కి చెబుతున్నాయి. సంక్షేమం వేరు, ఉచితాలు వేరు అని ఆర్థిక నిపుణులు స్పష్టం చేస్తున్నారు. ఉదాహరణకు, ఉచిత విద్య మరియు నాణ్యమైన వైద్యం అనేది ప్రజల ప్రాథమిక హక్కు మరియు అది మానవ వనరుల అభివృద్ధికి తోడ్పడుతుంది. కానీ, కేవలం ఓట్ల కోసమే ఇచ్చే ఉచిత విద్యుత్ లేదా షరతులు లేని నగదు పంపిణీ వంటివి తక్షణ రాజకీయ లాభం కోసమే అని విమర్శలు వస్తున్నాయి. ఈ రకమైన ఉచితాల వల్ల ప్రభుత్వ ఖజానా ఖాళీ అవడమే కాకుండా, రాష్ట్రాల క్రెడిట్ రేటింగ్ కూడా పడిపోయే అవకాశం ఉంది.
రాజకీయ పార్టీలు తమ మేనిఫెస్టోలలో ఇచ్చే హామీలకు నిధుల సేకరణ ఎలా చేస్తారో స్పష్టంగా చెప్పాల్సిన అవసరం ఉందని ఆర్థిక వేత్తలు అభిప్రాయపడుతున్నారు. ఒక్కోసారి ఉచిత పథకాల అమలు కోసం ప్రభుత్వం ఇతర కీలక రంగాలైన వ్యవసాయం, సాగునీటి ప్రాజెక్టుల నిధులను దారి మళ్ళించాల్సి వస్తోంది. ఇది పరోక్షంగా అభివృద్ధిని కుంటుపరుస్తుంది. ప్రజల కొనుగోలు శక్తిని పెంచడానికి నగదు ఇవ్వడం కంటే, వారికి ఉపాధి కల్పించి స్వశక్తితో ఎదిగేలా చేయడం ద్వారానే దేశం ఆర్థికంగా పురోగమిస్తుంది. లేనిపక్షంలో, రాష్ట్రాలు దివాలా తీసే పరిస్థితి ఎదురవుతుందని శ్రీలంక లేదా పాకిస్తాన్ వంటి ఉదాహరణలను నిపుణులు గుర్తు చేస్తున్నారు.
ఉచితాల వల్ల ప్రజల్లో సోమరితనం పెరుగుతుందని, ఇది శ్రామిక ఉత్పాదకతపై ప్రభావం చూపుతుందని పారిశ్రామికవేత్తలు ఆందోళన వ్యక్తం చేస్తున్నారు. ఉచితంగా వస్తువులు లేదా నగదు లభించినప్పుడు, ప్రజలు కష్టపడి పనిచేయడానికి సుముఖత చూపకపోవచ్చు. ఇది పరోక్షంగా కార్మికుల కొరతకు మరియు వస్తువుల ధరల పెరుగుదలకు (ద్రవ్యోల్బణం) దారితీస్తుంది. సంక్షేమం అనేది ఆపదలో ఉన్న వారికి రక్షణగా ఉండాలి తప్ప, అది ఒక జీవన విధానంగా మారకూడదు. కష్టపడి పని చేసే వర్గాలపై పన్నుల భారం పెంచి, ఆ సొమ్మును ఉచితాలకు వెచ్చించడం సామాజిక అసమానతలకు దారితీస్తుంది.
సాంకేతికత అందుబాటులోకి వచ్చిన తర్వాత ఈ పథకాల అమలులో పారదర్శకత పెరిగినప్పటికీ, అర్హుల గుర్తింపులో ఇంకా లోపాలు ఉన్నాయి. ధనిక వర్గాలు కూడా ఉచిత సేవలను పొందడం వల్ల నిజమైన పేదలకు అందాల్సిన ఫలాలు అందడం లేదు. ఉచితాల వల్ల వచ్చే తాత్కాలిక సంతోషం కంటే, పిల్లల భవిష్యత్తుకు అవసరమైన నాణ్యమైన శిక్షణ మరియు పారిశ్రామికాభివృద్ధి ముఖ్యమని ప్రజలు గుర్తించాలి. ఓటు వేసేటప్పుడు కేవలం ఉచిత పథకాలను ప్రాతిపదికగా తీసుకోకుండా, దీర్ఘకాలిక ప్రణాళికలు ఉన్న పార్టీలకే ప్రాధాన్యత ఇవ్వాల్సిన బాధ్యత ఓటర్లపై ఉంది. తాత్కాలిక తాయిలాల కంటే శాశ్వత అభివృద్ధి మిన్న అని గ్రహించాలి. అభివృద్ధి చెందిన దేశాల అనుభవాలను గమనిస్తే, ఏ దేశమూ కేవలం ఉచిత పథకాలతో అభివృద్ధి చెందలేదు. విద్య, నైపుణ్యాభివృద్ధి మరియు మౌలిక వసతులపై పెట్టుబడి పెట్టడం ద్వారానే అమెరికా, చైనా వంటి దేశాలు ఆర్థిక స్థిరత్వం సాధించాయి. మన దేశంలో కూడా సంక్షేమ పథకాలు కేవలం అత్యవసర వర్గాలకు మాత్రమే లక్ష్యంగా ఉంచి అమలు చేయాలి. రాష్ట్రాల ఆదాయ వనరులను పెంచుకోకుండా కేవలం అప్పులు తెచ్చి ఉచితాలు పంచడం అంటే భవిష్యత్ తరాల నెత్తిన తీరని భారం మోపడమే అవుతుంది. ఈ విధానం వల్ల భావి తరాలకు మనం సంపదను కాకుండా రుణాలను వారసత్వంగా ఇచ్చే ప్రమాదం ఉంది. ఉచిత పథకాలు మరియు దేశాభివృద్ధి మధ్య సమతౌల్యం సాధించినప్పుడే భారత్ ప్రపంచ ఆర్థిక వ్యవస్థలో అగ్రగామిగా నిలవగలదు. రాజకీయ పార్టీలు స్వల్పకాలిక ఓట్ల కోసం దేశ భవిష్యత్తును పణంగా పెట్టకూడదు. పథకాల రూపకల్పనలో రాజకీయ నాయకులతో పాటు ఆర్థిక నిపుణుల సలహాలను కూడా పరిగణనలోకి తీసుకోవాలి. సంక్షేమం అనేది పేదరిక సంకెళ్లను తెంచేదిగా ఉండాలి తప్ప, ప్రజలను ప్రభుత్వాలపై శాశ్వతంగా ఆధారపడేలా చేయకూడదు. అభివృద్ధి, ఉపాధి మరియు సామాజిక భద్రత కలగలిసినప్పుడే నిజమైన ప్రజాస్వామ్య విజయం సాధ్యమవుతుంది.
ప్రభుత్వాలు మౌలిక వసతులపై ఖర్చు పెట్టినప్పుడు అది సంపదను సృష్టిస్తుంది, తద్వారా మరిన్ని ఉద్యోగాలు వస్తాయి. కానీ ఉచితాల వల్ల సంపద తరిగిపోతుంది తప్ప కొత్తగా సృష్టించబడదు. ఈ సున్నితమైన అంశంపై మేధావి వర్గం మరియు సామాన్య ప్రజల మధ్య విస్తృత చర్చ జరగాలి. ఏ ఏ పథకాలు ప్రజల జీవన ప్రమాణాలను మెరుగుపరుస్తాయి, ఏవి ఆర్థిక వ్యవస్థను దెబ్బతీస్తాయి అనే దానిపై స్పష్టమైన వర్గీకరణ ఉండాలి. ఉచితాల సంస్కృతి నుండి బయటపడి, అభివృద్ధి సంస్కృతి వైపు అడుగులు వేయడం ద్వారానే దేశం సుస్థిరమైన పురోగతిని సాధిస్తుంది. సంక్షేమం అనేది అవసరానికి ఆసరాగా ఉండాలి, అభివృద్ధి అనేది నిరంతర ప్రక్రియగా సాగాలి. ఈ రెండింటి మధ్య సన్నని గీతను దాటితే ఆర్థిక అరాచకం ఏర్పడుతుంది. రాష్ట్రాల మధ్య ఉచిత పథకాల పోటీ అనేది దేశ ఆర్థిక సమగ్రతకు సవాలుగా మారుతోంది. ఈ విషయంలో ఒక జాతీయ విధానం రూపొందించుకోవాల్సిన సమయం ఆసన్నమైంది. ప్రజలు కూడా తాత్కాలిక ప్రయోజనాల కంటే దేశ ఉజ్వల భవిష్యత్తును కాంక్షించి తమ తీర్పును ఇవ్వాలి. అప్పుడే మనం భావి తరాలకు గర్వించదగ్గ, ఆర్థికంగా బలమైన భారతదేశాన్ని అందించగలం.
